FuCkei FeRnNy's profileSpace Luckei FeRnNyPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Space Luckei FeRnNyFeRkei FeRnNy Rad_Mang November 07 Feel bad make me know happyมาแล้วคับท่าน ในที่สุดก้อผ่านมาอย่างช้านาน
ทั้ง Halloween Party and Halloween Day สนุกสนานกันไป
ทำไมโลกนี้มันชั่งน่าเบื่อมากมายขนาดนี้ ไม่มีอะไรน่ามองเลย
นอกจากคอมพิวเตอร์
คนที่นี่น่ารำคานเหลือเกินค่ะ มันเห็นแก่ตัว ชอบขโมย
ชอบอยากไปของของคนอื่น เกรงใจคนไม่เป็น
ไม่มีมรรยาท ชอบพูดเสียงดัง ทำตัวโดดเด่นโดยการทำอะไรแรงๆๆ
ซึ่งมันน่ากลัวเหลือเกิน มาแรกๆ ตกใจมากมาย
แต่ตอนนี้เริ่มชิน แต่กลายเป็นรำคานมากกว่า
ไอ้เรามาแรกๆเงียบโว้ย แต่ตอนนี้ทยไม่ไหวแล้วค่ะ Shut up!!!
ยิ่งกะลูกโฮสนะ เซรงๆอยู่อ่ะ ชอบมาแกล้งทำให้หัวเราะอย่างนู้นอย่างนี้
แต่มันไม่ฮาไงเข้าใจป่ะ มันน่ารำคาญ แล้วบอกหยุดแม่งไม่รู้เรื่องอ่ะ
มีอีกนะ ขโมยขนมกูอ่ะ มันก้อแค่ขนม ให้ตายเถอะพระเจ้า
ที่จำได้ก็ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะมันมีอันเดียว แล้วมันแปลกกว่าเพื่อนไง
แล้วตอนได้ขนมกะลูกอมมา เทออกมานั่งดู Candy ของฝรั่งมันแปลกดี
พอมาดูอีกที เอ้ามันหายไปไหนแล้ว เห็นแต่ซองอยู่ในถังขยะ
ไอ้เราใช่ว่าแล้งน้ำใจนะ คือพอได้มา ก้อคือแบ่งมันไปส่วนนึง
อิบ้ามาขโมยกินของกู เสย
จะจบเทอมแรกแล้วสิ มีสอบเยอะแยะมากมาย แต่ก้อทำได้ไม่ได้บ้างนั้นแหละ
มีวิชานึงอ่ะ โครตยากเลย Cook Class เล่นอ่านให้ตอบอ่ะ
ไม่รู้เรื่องค่ะ แต่โชคดี๊ดี เพื่อนที่ตรวจข้อสอบให้ มันตรวจผิดอ่ะ
จากข้อผิดเป็นถูก จากถูก ก้อถูกเหมือนเดิม
ก็เลยได้เยอะขึ้นมาหน่อย แล้วทุกวิชาก็ดีหมด คอยดูเกรดนู๋นะ พ่อกับแม่
วกกลับมาเรื่องอิบ้าบอ ตอนนี้หนวกหูมันสุดๆๆ
แหกปากคุยกับหมาอยู่นั้นแหละ รู้นะว่าแกล้งกู
แต่เราก็เฉยโว้ย เปิดเพลงดังๆๆ กลบเสียงมันไป ก็ดีขึ้น
ไม่อยากจะด่ามัน มันแหกปากได้ก้อแหกไป ไม่แคร์หรอก
อย่างเวลาคุยโทสับอยุ่ ชอบมาคุยกับกู ไม่เข้าใจอ่ะ ทำไมต้องมาคุยกับกูตอนนี้
ชอบมาพูดมาถาม น่ารำคานอิบ้า คุยกับพ่อกับแม่อยุ่ กูไม่สน เฉยๆเลย
โฮสก้อบ้า ออกไปข้างนอกไม่ยอมชวนเล้ย ไปกันอยุ่ 2 คน
นู๋กะไอ้ลูกโฮส ทำกับข้าวกินเอง มาจะ 5 วันแล้วมั้ง
ออกไปกันอยุ่ 2 คนว่ะนิแม๋ เงินก็ได้จากโครงการอยุ่ไม่ใช่ติ
ที่อยู่ที่กินก้อใช่ว่าจะสุขสบายเลยนะ ยังจะต้องให้มาซื้อของมากินเอง
มาเลี้ยงลูกคุณๆๆ ที่เป็นโหลๆๆ อีก คงไม่ไหวนะค่ะ
แต่พ่อบอกไม่ต้องคิดมาก พ่อบอกให้คิดว่า เราทำกับข้าวอร่อย
(อร่อยบ้าอะไร มาชอบอาหารคนที่ทำครั้งแรกนี่หรอ ที่ไม่เคยทำอาหารมาก่อนเลย บ้าแล้ว)
อีกอย่างนะ เวลาทำอาหาร ไม่ใช่ฉันหรอกนะ ลูกโฮสแม่งแย่งทำทุกอย่าง
นู๋ว่าจะบอกให้มันทำเองโล้ดซะ ไม่ใช่ว่าจะหรอก
บอกไปแล้วว่าให้มันทำเอาเองเลย เพราะดูเหมือนจะทำเป็นเหลือเกิน
แต่มันมีน่ามาบอกว่า ทำไม่เป็น โห! ทำไม่เป็นยังทำเอาเองเกือบหมดขนาดนี้
มาพูดถึงเรื่องอากาศกันดีกว่า ตอนนี้หนาวมากมาย
แล้วเวลาก้อปรับเปลี่ยนลดลง 1 ชม ตอนนี้ห่างจากประเทศไทย 12 ชม พอดีเล้ย
ตื่นมาแต่ละวันโครตๆหนาวอ่ะ พอเปลี่ยนเวลา นู๋ก้อได้เห็นพระอาทิดตอนกลางวันด้วย
ตื่นมารอรถบัส ไม่เคยจะเห็นแสงตะวัน เย็นมาฝนก็ตกๆอ่ะ มืดมิดไปหมด
พูดถึงทางประเทศไทยบ้างดีกว่า
ยังไงก้อยังคงเหมือนเดิม ใจยังอยากกลับบ้านเหมือนเดิม
แต่ไม่ได้ทำตัวเหมือนมาแรกๆนะ ยิ่งอยากกลับบ้านเท่าไหร่ ยิ่งพยายามทำทุกสิ่งให้ดีขึ้น
เพื่อจะได้กลับไปเร็วๆ ยิ่งทุกข์ ยิ่งลำบาก ยิ่งเสียใจ ยิ่งแย่ลง
ยิ่งทำให้รู้ถึงความสุขเวลาอยุ่ที่ประเทศไทยมันมากมายเพียงใด
ยิ่งทำให้รู้ว่าความสุขสบายที่เคยต้องการมากกว่าเดิม ความรักที่เคยต้องการ
ความอิสระที่เคยต้องมากกว่าเดิม ทุกสิ่งทุกอย่าง
คือพอแล้ว ถ้ามาเทียบกับความทุกข์ที่มีอยุ่ตอนนี้
นู๋พอแล้วค่ะพ่อกับแม่ พ่อแม่ทำให้นู๋มาก แต่นู๋ไม่เคยคิดที่จะพอในสิ่งที่ต้องการเลย
ไม่เคยพอเกิดความรู้สึกเป็นทุกข์ แต่เพิ่งรู้ว่าสิ่งที่ได้มานั้น
มันมากมาย เกินที่จะได้รับจากใครๆอีก เพิ่งจะรู้ถึงความสุข
เมื่อมาพบความทุกข์ที่นี่ มันยังไม่สายไปใช่มั้ย ถ้าเฟินใช้ชีวิตอยุ่นี่อีก 7 เดือน
และกลับไปรู้สึกถึงความสุขที่แท้จิงที่ประเทศ กับพ่อและแม่
แม้ว่าเฟินจะเหนื่อย จะท้อ มากมายแค่ไหน
ไม่เคยคิดที่จะล้มเลิกนะ จะอดทน เพื่ออนาคต
ที่ร๊ากก้อเหลือเกิน อยากทำอะไรก็เชิญนะ เพราะไม่แคร์แล้ว
จะมีใคร อะไร ยังไง ที่ไหน เมื่อไหร่ เชิญ
เพราะไม่อยากสนใจ ไม่อยากใส่ใจ คนอยากเธออีกต่อไปแล้ว
เสียใจ เสียน้ำตา ให้เธอมากพอแล้ว แค่คนอย่างเทอให้หาใหม่ก้อยังได้
ถ้าเค้าคิดจะมีบ้าง ใครจะไปรู้ ไม่มีใครรู้
ถ้าคิดจะคบกับคนที่นี่บ้าง ก้อไม่มีใครรู้เหมือนกันแหละ
แกก้อไม่มีวันรู้เหมือนกันแหละ แต่ไม่อยากมีไง เพราะมีแกคนเดียว
รู้ป่ะ ยิ่งมี ยิ่งทำให้ภาษาดีมากขึ้น
แต่ก้อไม่อยากใช้วิธีนี้ ในการหลอกคน เพื่อหวังบางสิ่งจากใคร
ง่ายๆๆเลย
ก้อกูแค่รักมึง กูเลยไม่มีใครไง
October 21 Happy Birthday To Meแม๋กูอายุก้อปาไปแล้วนะ 17 ปี แก่ว่ะ ตื่นมาไอ้กูก้อโทหา
ท่านพ่อท่านแม่ เรียกมาเล่นเอ็ม ท่านพ่อกะท่านแม่ ไปซื้อไรไม่รุ้ที่ตึกคอม
แล้วพอท่านพ่อท่านแม่มา ก้อคุยกันเรื่อยๆๆ พ่อแม่ไปซื้อเค้กที่ตึกคอม
เล่นเอ็ม เปิดกล้อง เห็นหน้าทุกๆคน ดีใจอย่างสุดๆๆ
พ่อแม่ร้องเพลงให้อ่ะ ไอ้นู๋ก้อน้ำตาซึม ซึ้งเกิ๊นๆๆๆ
มีความสุขมาก ตั้งแต่เช้าๆๆเล้ย คุยๆกันไป นู๋อยากกลับบ้านจังเลย
จากนั้นคุยกะคนขี้เมา ขนาดเมาก้อยังอยากคุยอยุ่เนอะ
เนื่องจากอยุ่อเมริกาเป็นวันเกิดกูในตอนกลางวัน ส่วนที่ประเทศไทย
กำลังจะเป็นวันเกิดคนขี้เมา ประมานว่าเค้าดาวด้วย
ซึ้งเกิ๊น ทำกูซะซึ้งเลยน่ะ เมาตายซะ
คนนี้รู้สึกซึ้งกว่า มาหากูถึงนี่เลย ก้อไม่คิดเหมือนกันว่าแกจะมาได้
ไม่คิดว่าแกจะทำให้เค้ามากขนาดนี้ ทั้งๆที่เค้าก้อไม่ใช่คนที่ดีอะไร
ไม่เคยทำอะไรดีๆให้แก ไม่เคยพูดดีๆกะแกสักคำ ไม่เคยจะดี
เฮี้ยตลอด ทำไมรู้ม่ะ ไม่ใช่ว่าทำเก่ง ไม่ใช่ว่าต่อหน้าคนอื่น
แต่สิ่งที่เค้าแสดงออกไปทุกๆอย่างมันคือตัวเค้า
ชอบก้อคือชอบ ไม่ชอบก้อคือไม่ชอบ หวังว่าเทอจะเข้าใจ
แต่ถ้าไม่เข้าใจก้อไม่ว่า เพราะเค้าก้อไม่เคยจะเข้าใจใครเหมือนกัน
ขอบคุนที่ทำให้วันสำคัญสำหรับเค้า นั้นมีความสุข
ขอบคุณที่มาหา กูก้องงเหมือนกันตอนเจอมึง
ขอบคุนสำหรับของขวัญ แม้การ์ดมึงจะผิดไปบ้าง กูก้อไม่ได้แคร์หรอก
ไม่มีพูดแระ เบื่อ
ขอขอบคุณคนที่สำหรับที่สุดในวันนี้
ขอบคุณพ่อกับแม่ ที่ทำให้นู๋มีวันนี้ ขอบคุนแม่ที่อุ้มท้องนู๋มา 9 เดือนกว่า
ขอบคุณพ่อกะแม่ ที่เลี้ยงดูนู๋อย่างโครตดีมา 17 ปี
ขอบคุณที่บางคืนอดหลับอดนอนเพื่อจะได้คุยกับลูกสาวคนนี้
ขอบคุณที่ตื่นแต่เช้าโครตเพื่อมารับรู้ชีวิตของลูกสาวคนนี้ ถึงจะอยากนอนมากแค่ไหน
ขอบคุนที่ส่งเงินมาให้ทุกๆๆเดือน
ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ไม่เคยและไม่มีวันที่จะลืมนู๋
วันเกิดไม่เคยได้คิด คิดแต่เรื่องงานเลี้ยง พ่อกับแม่จะทำอะไรให้กิน
เค้กนู๋เป็นคนเลือก ของขวัญนู๋เป็นคนเลือก ทุกอย่างคือนู๋กำหนดเอง
ไม่เคยจะนั่งกินข้าวกับพ่อกับแม่ในวันเกิด
นู๋ลืมคน2คนนี้ไปหรอ เปล่านะ
เพื่อนทุกๆคน
ขอบคุณสำหรับคำอวยพร
ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกูนะ
คิดถึงเพื่อนที่ไทยมากมาย พวกมึงจะเป็นไงบ้างว่ะ
อิแพรขวดเหล้าจะทับตายยัง
อิตองงานล้นหัวแล้วใช่มั้ย
ลุยมึงทำไรอยุ่ ทำไมไม่โทหากู
อินู๋มันหายหัวไปอยุ่ไหนแล้ว คิดถึงพวกมึงจะตายห่า
กูคิดถึงมึง อยากรีบกลับไปเร็วๆ
อิแพรรอเดนซ์ อิลุยรอไปกินเหล้าด้วย อิตองรอกูมาแล้วมีคนเลี้ยงเหล้า
อินู๋ไม่ได้คุยกะมึงเลนเนอะ
คิดถึงเพื่อนๆ AYC ขอบคุณสำหรับคำอวยพร
ทุกๆอย่างเลย ขอบคุณที่บางคนต้องมานั่งฟังกูบ่น
ขอบคุณกำลังใจที่มีให้กู ขอบคุณที่ยังเล่นเอ็มเป็นเพื่อนกูไปถึงดึกๆ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านสเปด
ขอบคุณมักๆๆ
P.S.
-*- Thank mom&dad make me born
-*- Thank u 4 make me Happy and don't feel alone
-*- Thak 4 come see me
-*- คิดถึงเพื่อนจังทั้งที่ไทย และ เอวายซี
-*- ขอบคุนทุกๆคำอวยพร
-*- กำลังใจจากทุกคน ทำให้รู้สึกดีขึ้น
-*- HappY Birthday To Me
Exchange Student Life
October 13 เรื่อยไม่รู้ไงง่ะ รู้สึกเริ่มชินชากับความทุกข์ ความเหงา ความเบื่อแล้วสิ
ก้อไม่ได้หมายความว่า จะอยู่แบบนี้ไปตลอดนะ
กูก้อยังอยากมีความสุขเหมือนกะคนอื่นเขามั้งเหมือนกัน
อยากมีรถขับไปไหนก้อได้ที่อยากจะไป ไม่ต้องวุ่นวายใคร
แบบมีplan เป็นของตัวเอง กำหนดเองเลยอ่ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะกลับตรงเวลามั้ย
รึไม่ต้องกลัว ใครจะพาไปไหนรึเปล่า
มานี่ เขาไม่ใช่พ่อกะแม่ แบบว่าก้อเกรงใจเขาอ่ะ อยากไปไหน ก้อต้องให้เขาไปส่ง
อยากออกไปนะ แต่ก้อเกรงใจไม่อยากให้ไปส่ง พอเพื่อนจะมารับ ก้อแบบว่าไง
จะให้เพื่อนมารับตลอดเลยก้อเกรงใจเพื่อน ทำไงกูทีนี่
อีกอย่างกลัวโฮสไม่รุ้ด้วยว่าไปไหน กลัวเขาคิดไปไกล แล้วไม่ให้กูไปอีกล่ะ
อาทิดไหนอิลุกโฮสไม่นอนบ้านนะ โครตดีใจเลย ดีใจแบบโครตๆๆ
อาทิดนั้นเป็นอาทิดที่สดใสจิงๆๆ
weekend ที่แล้วดีหน่อยเพราะว่า เพื่อนชวนไปวันเกิดของเพื่อนของเพื่อนของน้อง
งงป่ะ
ขอโฮสไป เย้ๆๆๆๆ ไปวันเกิดเจมส์ แล้วแม่เลี้ยงของเจมส์เป็นนฟิลิปปินส์ เอเชียค่ะ
ทุกคนมุ่งมาที่กู แล้วเขาก้อทำข้าวกะปลาเผาไว้ให้กู
แล้วอลันนา เพื่อนกู ชวนไปดูคอนเสริตที่ฟอร์ตเวย์ เมืองใหย่ แต่ไม่ไกลจากที่นี่มาก
กลับบ้านไปขอโฮสอีกที เย้ๆๆได้ไปอีกแล้ว อย่างดีใจสุดตีน
แล้วก้อไปที่คอนเสริตกันเป็น Rock concert อ่ะ ไม่รุ้เรื่องเท่าไหร่
ไม่ค่อยมันเท่าไหร่อ่ะ คอนเสริตบ้าไรไม่รุ้คนนิดเดียว ไปเล่นอยุ่ในห้องเล็กๆซะล่ะ
บ้านกู เขา เรียกว่า ไปห้องซ้อมดนตรี เพื่อ ซ้อม ไม่ใช่คอนเสริต
แต่ก้อดีกว่าอยุ่บ้าน อย่าบ่นเลย ไอ้เฟิน
แต่ก้อดีอยุ่มีผู้ชายให้ดู ผ่านหูผ่านตา หล๊อหล่อดอก แต่ก้อปล่อยไป
มาเรียนค่ะ ไม่ได้มาหาผู้ชาย เหอะๆๆ ซะงั้น
แล้วก้อกลับมาที่ Columbia City กลับมาที่งานวันเกิดอีกครั้ง
คราวนี้อ่ะ เจอเพื่อนที่รู้จักเยอะเลย เพราะเคยเจอกันที่ รร
แล้วคนฟิลิปปิน เหลือปลาไว้ให้กินด้วยอ่ะ กะข้าว กะผักไรไม่รุ้ เหมือนแกงนี่แหละ
อร่อยมาก เป็นมื้อที่สมบูรณ์ที่สุด ที่สุดจิงๆๆ
แล้วก้อมานั่งเปิดดูแผนที่ ตอนที่นั่งเปิดดู พ่ออยุ่ เยรมัน
คิดถึงง่ะ แล้วพอดูประเทศไทยกะอเมกา ดูแล้วรู้สึกห่างไกลเหลือเกิน
ห่างไกลเหลือเกินจิงๆๆ คิดถึงแม่ด้วยอ่ะ
มานั่งดูหนังเรื่อง saw โรคจิตว่ะ คนที่สร้างหนังเรื่องนี้อ่ะโรคจิต
บ้า คิดได้ยังไง ทำขึ้นมาได้ยังไง บ้าที่สุด
กูดูแล้วกูอยากนอน ง่วงนอน แต่ก้อยังไม่อยากกลับ
แต่พอถึงเวลา อลันนาก้อมา ส่งที่บ้านก่อนเวลาประมานครึ่ง ชม นี่แหละ
ไอ้เราก้อ นอนหลับฝันดี
วันอาทิดไปโยนโบว์ลิ้งกะครอบครัวแม่ของอิลิซ่าเบต
ไม่ใช่โฮสนะ โฮสแม่งไม่เคยพาไปไหนเล้ย
อยุ่บ้านแม่งทั้งวัน แล้วเวลาไปไหน ก้อไปกันแม่ง 2 คน
ไม่เคยเอานู๋ไปด้วยเล้ย นู๋ก้ออยากออกนอกบ้านบ้างนะ
ไม่ใช่มาอยู๋อเมริกาเพื่ออยุ่บ้านเฉยๆ
ไม่ใช่มาเป็นเด็กแลกเปลี่ยนเพื่อให้คุณเป็นโฮส
แล้วก้อเอานู๋ไว้บ้านเฉยๆ ไม่พาไปไหนเลย นู๋เบื่อค่ะ
นู๋อยากไปที่ที่ไหนก้อได้ ไอ้ที่มันควรจะไป มันก้อไม่ได้ไป
รร เดียวนี้เริ่มน่าเบื่อ ไม่มีอะไรทำ
อิลูกโฮสแม่งก้อพูดแม่งเสียงดังทุกวัน กูล่ะรำคาน
ห้ามนู้น ห้ามนี้ แต่ตัวเองทำได้อ่ะ กูล่ะไม่เข้าใจมันจิงๆๆ
พอถามมันว่าทำไมมันทำได้ แบบมันก้อกลับคำตัวเองอ่ะ
บอกว่าทุกคนสามารถทำได้ แต่ก่อนหน้านี้กูเพิ่งทำบอกกูทำไม่ได้ สาดดดด
แล้วห้ามกูพูดกะเพื่อนกู บอกว่าจะมีปัญหา พ่งมึงสิ
ปัญหาห่าไร ปัญหา เพราะว่ากูคุยกะ คนอเมริกัน ปัญหาเพราะกูพูดภาษาอังกฤษ
ปัญหา เพราะกูพยายามเรียนรู้ หรอ????
ยิ่งบอกยิ่งทำ บอกไว้เลย เพราะ ไม่มีเหตุผลอะไร ที่จะไม่ให้กูทำ
ใช่อยุ่ เพื่อนกูมันเคยมีปัญหากะมึง แต่มันไม่เคยมีปัญหากะกูสักหน่อย อิบ้า
ถ้าคนทั้ง รร มีปัญหากะมึง มึงก้อจะไม่ให้กูคุยกะคนทั้ง รร เลยรึไง อิบ้า
ช่วงนี้เริ่มหนาว หนาวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่รุ้เป็นแม่งไร อยุ่ดีดี ก้อหนาว
อยากออกไปวิ่ง อยากออกไปโทสับ หาพ่อกะแม่ พ่อกลับมาแล้ว
แต่โฮสไม่ให้ออกไปเพราะว่ามันหนาว
ไม่อยากขอโฮสโทบ่อยอ่ะ กลัวเขาว่า
แล้วโฮสติดเกมซะงั้น ทำกับข้าว กินข้าวเสร็จประมาน 4 ทุ่ม
แล้วกว่าจะนอน ไอ้เรามานี่ก้อหลับยากแล้วต้องตื่นแต่เช้าอีก
เพื่อมาโทสับหาท่านพ่อและท่านแม่สุดที่รักกกกกกกกกก
เฟิร์นไม่มีอะไรจะพูดกับพ่อกับแม่มากหรอก มีแต่เรื่องเดิมๆ
แต่ก้ออยากโทไปหา ไม่รุ้ทำไม บางทีโทไปเพื่อวางสาย
งงม่ะ ไม่ได้พิมผิดนะ โทไปหาเพื่อวางสาย รึประมานว่า แค่ได้ยินเสียงอ่ะ
แล้วweekend นี้อ่ะ เซรงมาก เบื่อมาก ไม่ได้ไปไหนเลย
เอาแต่กูไว้ประดับ นู๋สวยงามขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมเอาแต่นู๋ไว้ประดับบ้านขนาดนั้น
อาทิดนี้ลูกโฮสไปนอนบ้านแม่มัน ก้อดีอ่ะ เพราะได้เล่นเน็ต
ดีมากมายเลย เงียบหูไปเลย 2 วัน
วันศุกมี football game โฮสอยุ่บ้านทั้งวันไม่ไปส่งอ่ะ เป็นแม่งไรไม่รุ้
ก้อเลยให้แม่ของอิลิซ่าเบต ไปส่ง เขาไม่ใช่โฮสนู๋เขายังไปส่ง
คุณเป็นโฮสแท้ๆ ไม่เคยพานู๋ออกจากบ้านเลย
นู๋อยากออกบ้างนะค่ะ พอมาวันเสา มี fall party สำหรับแลกเปลี่ยนอ่ะ
ก้อเลยเอาให้โฮสดู แบบไม่สนใจเลยอ่ะ ไอ้กูก้อถามอยุ่ 3 รอบ
รอบที่ 3 ถึงรู้เรื่องว่าได้ไปมั้ย สรุป ไม่ได้ไป
เพราะไม่รุ้ที่อยุ่อยุ่ไหน แล้วก้อไม่โทไปถามเจ้าของงานอ่ะ
คือไม่ได้อยากไปไง ก้อเลยไม่อยากรู้ บอกว่ามีplanแล้ว
บอกว่าจะไป shop ไอ้กูก้อเลยบอกว่าไม่ไปแล้วก้อได้
แต่จะไปshop ด้วย สรุปแล้ว รอแล้วรออีก ไม่มีไรทำ
ทำอะไรก้อไม่ได้ รอเวลา ค่ำแล้ว ไอ้กูก้อยังรอ
สุดท้ายแล้ววันนี้ไม่ได้ออกไปไหนเลย ไม่ได้เลยจิงๆๆ
ไอ้กูใส่เสื้อเอวายซี เพื่ออยากไปปาร์ตี้
แต่ก้อไม่ได้ไป นั่งเซรงทั้งวันเลย
ใครก้อได้ช่วยคิดถึงนู๋หน่อย
ช่วยนึกถึงนู๋หน่อย
แล้วช่วยมารับนู๋ออกไปทำอะไรก้อได้ที
นู๋เบื่อค่ะ นู๋เบื่อ
คิดถึงประเทศไทย คิดถึงขอนแก่น คิดถึงแฟร์รี่ ตึกคอม
คิดถึงสตาร์บัก ที่เคยไปนั่ง คิดถึงสเว่นเส้น
คิดถึงบาบีคิวพลาซ่า คิดถึงต้มยำกุ้ง อยากกิน
ถึง 2 ห้างนี้มันจะเล็ก เล็กมากๆ
แต่นู๋ก้อไปตอนไหนก้อได้ที่อยากไป ไปจนเบื่อ
แล้วก้อได้สิ่งที่อยากได้
คิดถึงมอไซที่ขับไปไหนมาไหน คิดถึงถึงจะไม่ได้ขับประจำก้อเหอะ
คิดถึงเวลาไม่มีรถ แล้วเพื่อนก้อมารับ ทั้งๆไม่ใช่ธุร
พ่อกับแม่เต็มใจไปรับไปส่งเสมอ เมื่ออยากไปไหน
ถึงจะlateไปบ้าง ไม่บ้างหรอก นานอยุ่ แต่ก้อไม่เคยปฏิเสธ
มีแต่เต็มใจที่จะไปส่ง มีที่ที่ให้ไป ให้ทำมากมาย
เวลาไป รร มีคนขับรถส่วนตัวไปส่ง คุณพ่อสุดที่รักของกูเอง
เวลาตื่นก้อไม่อยากตื่นเพราะตอนกลางคืนโทสับจนดึก
อยากให้พ่อมาดึงผ้าห่มออกจากตัวแล้วก้อดึงเท้า
เพื่อให้นู๋ตื่นจัง เสียงนาฬิกาปลุกนารำคานว่า เสียงพ่ออีก
พอตอนเย็นๆ นั่งกินอะไรกับเพื่อน ไปเรียนพิเศษ
ค่ำๆ แม่ก้อไม่เกี่ยง ที่จะมารับ ไม่เคยเลย ไม่เคย
อยุ่นี้ ต้องเดินอ่ะ โครตไกล ก้อต้องเดิน
นี่หรอชีวิตของเด็กแลกเปลี่ยน ไม่สุขสบายไม่สวยงาม
ไม่เริศหรู ไม่ดีทุกอย่างเลย
บ้านนู๋สบายที่สุด เสื้อผ้าก้อไม่ต้องซักเอง รีดเอง
ห้องก้อมีคนมาจัดให้ ทำความสะอาดให้ ไม่ต้องทำเอง
อยากกินอะไรก้อบอก พ่อแม่หามาให้
ไม่อยากกินอะไรก้อไม่ต้องกิน มีคนถามตลอดเลยว่า
"วันนี้จะกินอะไรลูก"
ซึ่งที่นี่ นู๋ไม่เคยได้ยินคำคำนี้เลย นู๋ไม่ชอบ ไม่หิวก้อต้องยัดเข้าไป
เพื่อจะได้ไม่มีปัญหา
นู๋คิดถึงบ้าน นู๋คิดถึงผ้าห่มนู๋ ส่งมาให้หน่อยสิ
อากาศเริ่มหนาว นู๋อยากกอดพ่อกับแม่
เวลานอน แม่ก้อคอยห่มผ้าให้ เพื่อไม่ให้เราหนาว
อยุ่ไทยไปค่อยได้กอดพ่อกะแม่เท่าไหร่หรอก
แต่สิ่งที่พ่อกะแม่ทำให้ มันกอดเฟิน ทำให้เฟินอบอุ่นตลอดเวลาเลย
นู๋จะทนนะ ถึงจะเบื่อแค่ไหน
September 29 My Life in Usสวัสดีทุกๆท่าน ไม่ได้เข้ามาอัพเดทเรื่องราวเลย
เนื่องจาก นู๋ถูกเอง Lc ยึดคอมไป อย่าง so sad มาก
อย่างโกดอ่ะ อารมณ์แรก แต่ไม่ได้ใช้ก้อไม่ตาย แต่ก้อเกือบตายเหมือนกัน
ไม่ได้ติดต่อโลกภายนอกเลย
เบื่อลูกโฮสอย่างแรงตอนนี้ ทำตัวยังกะเป็นโฮสกูเอง บ้าเอ้ย
ดีอยุ่ที่บางอาทิด มันจะต้องไปนอนกะแม่ อาจจะเล่นได้ ประมาน 2 อาทิดต่อครั้ง
เบื่อเงินไม่มี บัตรกดไม่ได้ พ่อส่งมาให้ใหม่ 3 อาทิดก้อยังไม่ถึง
โอนเงินลอยมาให้ก้อมีปัญหา ชิท!! อะไรจะโชคร้ายขนาดนี้ อยากใช้เงินง่ะ
อยุ่แบบอดอยากมาจะเดือนนึงแล้ว
อดอยากน้ำหนักขึ้นแบบโครตๆ ถ้ามีเงินเยอะๆจิงๆ จะไม่เป็นอิหมูอ้วนรึไงว้า
รร เริ่มตื่นเต้นขึ้นทุกวัน เพราะ ชายหนุ่มมากมาย (เดินผ่านหน้าผ่านตา)
ไม่ได้เข้ามา ก้อแค่เดินผ่าน << จะพูดเพื่อ....
ฝรั่งน่ารักดีเนอะ มาม่ะ แต่ก้อดี มันทำให้บางเวลาหัวใจมันเต้น ตึบๆๆ
เวลานึกถึงเรื่องมันตอนอยุ่บ้าน มันก้อจะได้ไม่เซงเท่าไหร่
แต่ก้อแค่นี้แหละ เอาไรมาก ก้อแค่เพื่อนเรียนในคาสเดียวกัน จิงม่ะ
กูมีแฟนแล้ว มันมีแฟนแล้ว (เป็นกิ๊กก้อได้นิ) อย่าคาดหวังเล้ย
เป็นแบบนี้ทุกวันล่ะดีแย้ว อย่ามากไป น้อยไป
เพราะถ้ามากไปกว่านี้ กลัวไม่ได้กลับไทย5555
ถ้าน้อยไปกว่า กูจะอยุ่ที่นี่แบบเซงโครต
ไปงาน โฮมคำมิ้ง เดนซ์มา
อย่างกระจาย เพื่อนในกลุ่มไม่ได้ไปด้วยกัน เพราะว่า
คนที่เข้าไปในงานได้จะต้องเป็น นร ของ รร แล้วต้องนำบัตร ไอดี มาด้วย
เพื่อนคนนึงมันไม่เอามา ก้อพากันไม่เข้าไปหมดเลยอ่ะ
ใจนึงอยากเข้าไปนะ เพราะอยากรุ้แล้วกูก้อซื้อเสื้อสำหรับไปโฮมคำมิ้งโดยเฉพาะด้วย
แต่ใจนึงก้ออยากไปกะเพื่อน ตอนนั้นคิดอย่างเดียวถ้าไม่มีเพื่อนก้อคงไม่สนุก
ก้อเลยอยากไปกะเพื่อนซะมากกว่า แต่ไงง่ะ ไปไม่ได้ เพราะลูกโฮสก้ออยุ่ในงาน
แล้วต้องกลับบ้านพร้อมมัน ก้อเลยต้องเข้าไป เข้าไปปุ๊ปหาเพื่อนเอาดาบหน้า
สุดท้ายเจอเพื่อนที่รุ้จักคนนึง ไอ้เราก้อเต้นๆกะมัน
ท่าอย่างเด็ดดวง เต้นๆไปเสือกร้อน เสื้อตัวใหย่ เอาเสื้อมัดเอว โชว์พุงให้ฝรั่งดู 55
ให้มันเห็นเป็นบุญตา
เต้นๆไป เนื่องจากท่าเต้นที่ธรรมดาของกู ที่เต้นๆ อยุ่ทุกวัน มันดันไปถูกใจคนนี้ซะงั้น
ทุกคนหยุดเต้น อ้อมวงเพื่อดูกู ไอ้กูก้องง มึงจะหยุดเต้นเพื่อ
หาคู่ได้ ก้อเต้นอย่างเมามัน
ไอ้คนที่รุ้จักกูอยุ่แล้วไม่เคยคุยกัน ก้อมาคุยกะกู เพราะอยากเต้น แหะๆๆ
ได้เพื่อนเยอะขึ้น ฝรั่งมันคงคิดว่า อินี่ขนาดไม่ใช่บ้านตัวเองยังแรดขนาดนี้
ถ้าเกิดอยุ่บ้านมันจะแรดขนาดไหน จิงม่ะ
เปล่าเลย ไม่ได้แรดไรเลย แค่เก็บอด และ อยากระบาย และ แสดงความเป็นตัวของตัวเอง
เท่านั้นเองที่อยากจะทำ
เด๋วมา อิดิท ถ้ามีโอกาส September 11 เรื่องแย่ๆที่ผ่านมา ชีวิตที่ผ่านมา ที่ไม่มีการติดต่อเลย เพราะมีเรื่องวุ่นวายเข้ามาในชีวิตมากมาย
กำลังจะมีความสุขแล้ว เพราะมีเด็ก Exchange จากเยรมันมาอยุ่ที่บ้านโฮสด้วย
มีเพื่อน อ่ะ ชอบอะไรเหมือนๆๆกัน สนิทกันดีอ่ะ
ชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง วันนึงอิโฮสกูพากูไปหาเอลซ๊
Lc คือ คนที่ดูแลกูที่อยุ่ที่นี่อ่ะ แล้วเขาก้อห้ามนู้นห้ามนี้
ไม่ชอบเลย ไม่ชอบให้มีคนมาถามเรื่องนู้นเรื่องนี้ ที่กูกำลังจะปรับตัว
แต่ยังปรับไม่ได้ ก้อมาห้ามนุ้นห้ามนี้ ไม่ชอบที่สุดเลย
เริ่มรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่แล้วอ่ะ
สักพักไปก้อเริ่มมีปากเสียงกับอิโฮสแม่ ทำไมว้า
กูจะไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็นมั้งเลยหรอ
กลับไปถ้าได้ภาษา ได้เพราะเถียงกันกับโฮสบ่อยๆๆนะทุกคน เถียงคนทุกวัน
ไม่มีวันไหนที่ไม่มีปัญหา โทหาพ่อกะแม่ ทุกวัน
ไม่ได้อยากให้พ่อกะแม่กังวน เป็นห่วงหรอกนะ แต่เฟิร์นไม่รู้จะปรึกษาใครแล้วจิงๆๆ
ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ ขอโทษที่ทำตัวให้เป็นกังวลน่าเป็นห่วง
กฏบ้าอะไรของมันไม่รู้ห้ามขึ้นเสียงใส่ เซยว่ะ ใช้กูหนักเกิ๊น
ให้ล้างห้องน้ำ แม่งทุกอาทิตย์เลย ส่วนเด็กเยรมัน ให้เอาจานเข้าเครื่องล้าง
different เกิน แต่ก้อยอมๆๆทำไป เพราะก้อไม่ได้หนักไรมาก
ไปล้างห้องน้ำ ดีกว่า ไปนั่งดูทีวีกะอิโฮสอีก
ก้อมีหลายวันเหมือนกันนะ คิดได้ว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่
เลยพยายามจะคุยกับโฮส พยายามสร้างประโยคสนทนาขึ้นมา สร้างคำถามขึ้นมา
แต่เวลามันตอบไม่ตอบกู ตอบแบบเล่าเรื่อง กะเด็กเยรมันอ่ะ แล้วเวลาจะออกจากบ้าน
จะพาไปไหน ไม่บอกกูนะ ก้อมีแต่เด่เยรมันรู้ พอจะไปก้อเรียกให้ใส่รองเท้าไปเลย
ไอ้เราก้อไม่กล้าถาม เผื่อว่ามันบอกแล้วเราฟังไม่รุ้เรื่อง
วันนึงมีปิคนิกบ้านของลูกโฮสชื่อ dabby คือต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อแชร์กัน
กูก้อฟังไม่รุ้เรื่อง เพราะมันมีอีกวันนึงที่จะต้องทำอาหารเหมือนกัน
แต่ไม่รุ้ต้องทำวันนี้ด้วย ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย ก้อเลยคิดสด
ตอนไปซื้อของ ที่ วอร์มาร์ท เลยไปซื้อหม้อหุงข้าวมาด้วยอย่างแพง
แต่ก้อเพื่อให้มันรู้เรื่องประเทสไทยมั้งอ่ะ
วันนึงเสียความรุ้สึกมาก กูเปิดแว็บเกี่ยวกับประเทศไทยให้ดู แต่ยังไงล่ะ
ด่ากูซะงั้นไม่เรียนรู้เกี่ยวกับประเทศอเมริกาเลย บอกกูว่ามันเสียความรู้สึก เสยว่ะ
กูต้องการเสนอประเทศกู ประเทศที่กูรู้ดีที่สุดในโลกนี้ กูก้อเรียนรู้อยุ่นี่ไง
อยากด่าเป็นภาษาไทยจังเลย คำไทยคำด่าเยอะ คำด่าฝรั่งมีไม่กี่คำเอง
มีปัญหาทุกๆๆวัน จนวันนึงไม่สบายขึ้นมา อยุ่ดีดีทิ้งกูนอนอยุ่บ้านคนเดียว
แล้วแม่งออกไปข้างนอกเพื่อไปshopping ที่ fort wayne กับข้าวไม่มีให้กิน
ไม่เทคแคร์ กลับบ้านก้อไม่ถามห่าอะไรเกี่ยวกับอาการ อุสาไปนั่งดูทีวีด้วย ก้อไม่พูดกะกูพูดแต่กะเด่เยรมัน
เริ่มสักเซรง โทบอก เอลซีเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วก้อบอกแม่เพื่อน แม่เพื่อนต้องการรับกูอ่ะ
กูทำน่าสงสารซะงั้น ไม่ได้ตอแหลนะ แต่เป็นไข้จิงๆๆ
ดีอ่ะ เพื่อนก้อมาหา แต่โฮสไม่ให้ออกไปคุยกะเพื่อน ไม่ให้เพื่อนเข้ามาในบ้าน
ก้อเลยยืนคุยกันน่าประตูซะงั้น ทำแซนวิชให้เด่เยรมัน แต่ไม่ทำให้กูกิน โอ้โหมากไปแล้ว
เรื่องวุ่นวายกำลังเข้ามา วันนึง โฮสเรียกไปคุย นั่งทำการบ้านอยุ่ดีดี
เรียกไปด่าซะงั้น ประมานว่า ถามเรื่องอยากเปลี่ยนโฮส
บอกว่าตัวเองไม่ได้ผิดอะไรนะ เป็นกูเองที่ไม่ยอมปรับตัว เวลาที่กูพยายามปรับมึงก้อมาทำให้อารมณ์ไม่จอยทุกที
ใครจะยากพูดด้วย ก้อแม่งมาด่า มาทำไม่ดีกะกู ใครจะอยากพูดด้วยว่ะ sadddd ไม่ใช่แซดนะ
ก้อเลยกวนตีนไป บอกว่าไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ แม่งโยน dictionary Book ใส่โต๊ะเพื่อให้กูอ่านเสยว่ะ
ทำไมต้องโยนด้วยล่ะยาย แต่ก้อไม่อ่านเหมือนเก่า เพราะ มันแปลจาก Eng-Eng ตลกว่ะ
อ่านให้ฟังเสยๆๆ เหอะๆๆ เข้าใจอยุ่อยากกวนตีนเฉยๆๆนิ ทำม๊ะ?
เสียดาย application ที่ตัวเองอุสา ตั้งใจเขียน ตั้งใจคิดเป็นภาษาไทยมานั่งแปล กลัวแต่เกรมม่าจะไม่ถูก
รูปภาพต่างๆๆ บางรูปมีแค่รูปเดียว รูปที่ถ่ายครอบครัวตอนวันแม่ ที่สตูอ่ะ เอาออกจากกรอบเพื่อใส่เข้าไปใน appication กู
ต้องใจทำมาก ลายมืออย่างสวย เขียนใหม่แล้วเขียนใหม่อีก นั่งตรวจสอบ10กว่ารอบ
ให้คนนู้นคนนี้ช่วย ปิดเทอมก้อต้องไปหาอาจารย์ ขี้เกลียดแค่ไหนก้อต้องทำให้ดีที่สุด เพื่อโฮส
แต่สุดท้ายความตั้งใจที่สุดของกู กูก้อได้โฮสหมาๆ มา รู้ว่าไม่มีเพื่อน รู้ว่าไม่มีคนคบด้วย
รู้ว่าอยากมีเพื่อน แต่ยายเฮ้ย นู๋เพิ่งอายุ 17 ปีเอง เป็นเพื่อนกับยายไม่ได้หรอกนะ
พอทะเลาะกันวันนี้ เก็บของไว้ตั้งนานแล้ว กูจะให้แม่เพื่อนมารับให้ได้เลย ไม่อยากนอน
แต่ Lc ก้อว่าจะมาตั้งแต่วันนี้ ก้อไม่มา ให้กูทะเลาะกันก่อนแล้วก้อยังไม่มา คืนนี้เลยนอนที่บ้านนี้อีก 1คืน
แล้วมาเล่นคอม บอกแม่โทมา พอแม่โทมาก้อแบบว่าไม่ให้คุยอ่ะ
ใครโทมาก้อไม่ให้คุย เสยว่ะ โครตๆๆๆ แล้วพอจะโทหาแม่เพื่อน บอกว่าไม่ไปแล้ว จะไปพรุ่งนี้แทน
ไม่ให้โทเสย จะออกไปโทตู้สาธารณะก้อไม่ให้ไป บอกว่าถ้าตู้มาตั้งในบ้าน จะให้โทอยุ่
บ้านมึงสิตู้โทรสับสาธารณะมาตั้งในบ้าน งั้นจะเรียกสาธารณะหรอ บ้านมึงเป็นที่สาธารณะหรอ
กระดาษที่เขียนกฏในบ้านไว้ กูฉีกอย่างดีเล้ย ฉีกอย่างซะใจ แล้วมันก้อมาเอากุญแจบ้านคืน
ไม่คิดจะมาเหยียบอีกหรอก ไม่คิดเลย บ้านคุณเทอไม่ได้มีอะไรน่าเอาเล้ยค่ะ
ซะใจไอ้ที่ฉีกกฏในบ้านนี่แหละ เสียดาย application ว้า อยากเอาคืน อยากได้รูปคืน
พอตื่นเช้ามา คือนู๋ตื่นเร็วมากๆ คนที่นี่ตื่นสายอ่ะ ตื่นมา 6 โมงเช้า เพื่ออาบน้ำ กะจะใช้โทสับ
โฮสทั้ง 2 คนนั่งอยุ่ คือว่าตื่นแล้ว ตื่นมา กลัวกูขโมยของละติ๊
โอ้ย ของยายแกไม่ได้มีค่ามากมายเล้ย นู๋ไม่ได้อยากได้เลย มีเพชร มีทองสักหน่อยแล้วกลัว
จะไม่ว่าไรเลย อันนี้อะไร กลัวกูขโมยจาน กลัวขโมย ช้อน แก้วน้ำรึไง
วันนี้ออกจากบ้านเร็ว ก้อเลยออกไปปั้มซื้อกาแฟกินขวดนึง นอนดึกร้องไห้ ตื่นเช้า
แล้วก้อโทหาแม่ แบบไม่รู้จะเพิ่งใคร ไม่รู้จะปรึกษาใครแล้วจิงๆๆ
พอมา รร เพื่อนเล่าให้ฟังว่า โฮสกูอ่ะ ไปเล่าให้แม่เพื่อนฟังว่า นู๋เป็นคนโกหก
อย่าไปเชื่อเพราะนู๋เป็นคนโกหก กูโกหกอะไรว่ะ โกหกอะไร
อ๋อถ้าจะโกหก ก้อคงจะเป็น โกหกว่ามึงเป็นคนดี ว่ามึงเป็นโฮสที่ดีมาก ว่ามึงใจดี
ว่ามึงรวยมีเงินให้ใช้ ใจดี 555+
ไม่มีทางพูดแบบนั้นเด็ดขาด เกลียดแกมาก
เด๋วมา edit มีเรื่องเยอะแยะเลย ไว้แค่นี้ก่อน อาจให้หมดแล้วกัน
|
|
|||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
